Dwie przygody trociowe

Napisane przez dr Stanisław Cios.

Dwie przygody trociowe                                               Darek Kręcigłowa

  Było to w kwietniu 1999 r. na Słupi powyżej Włynkowa. Łowiłem na woblera. Rzuciłem go pod drugi brzeg i zacząłem zwijać. Jest branie. Podholowałem troć do brzegu i w pewnym momencie widzę woblera w powietrzu, ale bez ryby, choć ją czuję na kiju. Patrzę i z niedowierzaniem widzę, że od woblera idzie druga żyłka. Wyholowałem troć. Na brzegu okazało się, że ryba miała w pysku haczyk, do którego dowiązane było około 70 cm żyłki. Na żyłce był jeden supełek, o który zaczepił się wobler. Supełek wbił się między płytkę i drucianą końcówkę woblera. Rybę udało mi się wyciągnąć, mimo że ciągnąłem mocno, tak jak to zwykle czynię.

  Drugą ciekawą przygodę miałem rankiem na początku marca 2001 r. Łowiłem na Redze koło Nowielic przy metalowym zielonym moście. Założyłem wolno tonącego woblera. Po pierwszym rzucie zacząłem skręcać ale ponieważ miałem plecionkę, więc obracała się na szpuli. Otworzyłem więc kabłąk i wypuściłem trochę linki by się zamoczyła. Po chwili zamknąłem kabłąk i zacząłem zwijać, ale żyłka nadal się obracała. Zdjąłem więc szpulę i zamoczyłem ją. Wtedy poczułem lekkie szarpnięcie. Wkurzyłem się na kolegę, który stał parę metrów powyżej mnie i powiedziałem mu by nie zwijał swojej żyłki, bo zaczepił o moją. On na to stanowczo zaprzeczył. Za chwilę znowu coś mi zaczęło ciągnąć i mocno zirytowany powiedziałem koledze by nie zwijał swojej żyłki. On ponownie zaprzeczył i wskazał na swojego woblera wiszącego na końcu wędziska. Założyłem więc szpulę i zacząłem zwijać. Po chwili poczułem szarpanie i wyholowałem troć o masie 6.54 kg, długości 91 cm. Mój wobler tkwił w jej gardle.

*             *             *

„Quo nomine speras gurgite, piscis erit” (W której głębinie najmniej się spodziewasz, będzie ryba). Owidiusz, Ars amatoria, III.426.